

D4240

རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་དང་། འབྲོ་སེང་དཀར་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱད་ནྱ་ཡ་ཊཱི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། །རྩོད་པའི་རིགས་པའི་འགྲེལ་པ། གསུང་གི་མངའ་བདག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དོན་དམ་པ་གསུང་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་དག་རིགས་པའི་རྩོད་པ་སྙན་པར་རབ་གྲུབ་པའི། །བཟོད་དང་སྙིང་བརྩེ་སྦྱིན་དང་དུལ་བ་རབ་ལྡན་པའི། །རིགས་པ་མཁྱེན་པའི་མཆོག་གྱུར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །རྩོད་པའི་རིགས་པ་གཞུང བཞིན་དུ་ནི་བཤད་པར་བྱ།།རྩོད་པ་དག་ལ་རྒྱུ་ཅན་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་དང་པོ་འདིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིའི་འབྲེལ་བ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དགོས་པ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དགོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལ་ རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འདིར་རབ་ཏུ་བཤད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེ་སྲིད་དུ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིའི་དགོས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཇི་སྲིད་དུ་མ་བརྗོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལ། དགའ་བ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ ན་སླར་ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག་ཅི་ཞིག་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བའི་ཉན་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤྲོ་བ་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གདོན་མི་ཟ་བར་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་འདིར་དགག་པའི་ དོན་གྱི་ཕྱིར་འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་།དགོས་པ་ནི་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པས་སྒྱུ་ཅན་གྱིས་རྒོལ་བ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞོག་པས་ཚར་གཅོད་པ་དག་དཔྱད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་ཕྱི་མ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་སྒྲས་ ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ།།འོ་ན་འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ན། གང་དག་རིགས་པས་རྩོད་པར་སྨྲ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་དངོས་པོ་སྤངས་པ་ཉིད་ཉི་ཚེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་སྒྱུ་ཅན། གཞན་དག་གིས་རིགས་པར་སྨྲ་བ་དག་ཕམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་རིགས་པས་རྩོད་པར་སྨྲ་བ་དག་ཕམ་པར་མ་བཟོད་ནས་དེ་བསལ་བ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ།

我来为您翻译这段藏文：
这是由印度堪布库玛拉室利跋陀罗（Kumāraśrībhadra）与藏地译师比丘圣智慧以及卓僧噶所译校并最终确定。


梵文为：Vādanyāyaṭīkā
藏文为：辩论理论释
顶礼语言之主！
顶礼胜义语主！
对于那些以理辩论善巧成就、
具足安忍慈悲布施调伏者、
成就理论智慧最胜者顶礼，
今当依据论典解说辩理。
从"于诸辩论因相"等开始的第一段文字，阐明了本论的关联性、所诠目的、所诠内容及究竟目的。否则，若不预先思考目的等章节的内容，那么在此详细解说又有何用？若不能理解，本论的目的又是什么？何谓关联性？若不阐明这些，就不会对论典生起欢喜，那么又如何能促使人进一步投入闻思等修学？
因此，为了使具有先行思维的听众生起殷重欢喜，必须明确阐述论典的关联等文句。对此，为了遮遣此义，此处直接显示了所诠内容和目的。如是，通过紧接着说明"此"这个词，表明要详细考察那些以诡辩方式论破真实义理的论敌。后者也被遮除。因此，以"此"字显示了所诠内容。
那么，若此论也是显示所诠内容的方便，为何只说明遮除不真实建立的内容作为所诠呢？虽然如此，但由于诡辩者令其他说理论者失败，造论者心生极大不悦，因为无法忍受说理论者被击败，所以显示遮除彼等即是所诠内容。

།དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་དོན་གཞན་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་། སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ཐོག་མར་སྟོན་ཞེ་ན། རིགས་པས་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པས་རིགས་པས་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་བདེ་བར་ཤེས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རིགས་པས་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་ཐོག་མར་སྟོན་ཏོ། །སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དགོས་པ་བསྟན་ཏོ། །གང་གི ཕྱིར་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པས་སྒྱུ་ཅན་གྱིས་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སུན་དབྱུང་བ་ཙམ་དུ་བརྗོད་དོ།།འོན་ཏེ་འདིར་ཡང་སུན་དབྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ནི་དོན་མེད་དེ་སུན་དབྱུང་བ་ཉིད་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡིན་ན། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་ འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གང་རིགས་པས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་གི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་དེ་ལྟར་སྒྱུ་ཅན་སུན་དབྱུང་བ་ཉིད་འདིར་དགོས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།གང་གི་སྒྱུ་ཅན་གྱིས་རིགས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཚར་ གཅོད་པ་ན།དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡང་འབྲས་བུའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ཡང་འདིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །སྒྱུ་ཅན་བདེན་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སུན་དབྱུང་བར་བྱེད་པར་བསྟན་པ་ནི་འབྲས་ བུ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་དོ།།འདིར་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འབྲེལ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྱུ་ཅན་ལ་སོགས་པ་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་རྩོམ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་སྒྱུ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བསལ་བའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པས་ཚར་གཅོད་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ལ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་དགོས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ གནས་སོ།

如果有人问：既然不是建立其他总义的支分，为何首先说明而不指出过失？因为通过了知以理破斥的自性，就能轻易理解以理破斥的所依，所以首先说明以理破斥的所依。
"为了破斥"这句话显示了目的。因为仅仅说明破斥那些以不真实建立而进行诡辩破斥的人。
若有人说：在此仅仅破斥也无意义，若认为破斥本身就是果，那么了知事物差别本身也是果。对此回答：当了知以理破斥所依的特征时，即使认为破斥诡辩者本身在此就是目的，但当诡辩者以非理破斥说理论者时，了知事物差别也是附带而来的果，应当理解这也是此处的果。若是建立诡辩者的真实性，则无过失。因此，显示破斥是所欲求的果。
"此处着手"这句话显示了关联性。如是，为了破斥诡辩者等的目的而着手此论。此论显示为破除诡辩者等的方便。如是，以不真实破斥是目的，论典是方便，论典与目的具有方便与方便所生相的关联，以及能立与所立相的关联，这就是因果的特征。
如是，论典是能立，果是所立，因是论典，果是所欲求。因此，为了破斥不真实等而着手此论，这就是其意趣所在。

།དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་རེས་འགའ་འགའ་ཞིག་གིས་དྲིས་ན་ཅི་མི་བདེན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ལ་སོགས་པ་སུན་དབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སུན་འབྱིན་བར་བྱེད་པ་ཡང་ལ་ལར་ཉེ་བར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་རོག་གི་སོ་བརྟག་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་གནས་པ་ མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་འདི་བཤད་པས་རྩོད་པ་དག་ལ་རྒྱུ་ཅན་གྱིས། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་ལ་ཡང་ཚར་གཅོད་པ་དེས་ན་དགོས་པར་གཞག་པ་དེ་ནི་ངག་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། རིགས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་། །སྒྱུ་ཅན་རིགས་པ་མེད་པ་ཡི། །ཕམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྨྲ་བ་སྒྱུ་ཅན་གྱི་ཕམ་པར་བསྲུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཚར་གཅད་པའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པ་བསྡུས་པའི དོན་ཡིན་ནོ།།ཡན་ལག་གི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རིགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཙོ་བོའི་འཇུག་པ་ཡིན་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་ནི་ རིགས་པའི་སྒྲའི་དོན་དུ་བརྗོད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲུབ་བོ། །དེ་ཡང་རིགས་པས་དོན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པར་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་ཅིས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན།དེ་ལྟ་ན་གང་རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་དུ་སྨྲས་པ་དེ་ནི་རིགས་པས་སྨྲས་པ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲུབ་པོ། །དོན་དེ་ཡང་རིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པར་བརྗོད་དེ། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་ཅིས་མངོན་སུམ་ཡུལ་ཡིན། མངོན་སུམ་ དུ་བརྗོད་ཅེ་ན།དེ་ཡང་རིགས་པས་རྩོད་པར་ནུས་པ་དེ་ནི་འདིར་རིགས་པར་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚད་མས་སྨྲ་བ་མེད་ན་རིགས་པས་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རིགས་པའི་སྒྲས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་སྤྱིའི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་རིགས་པ་ཉེན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་དུ་མ་བྱས་སོ། །ཡང་ན་རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པར་ནུས་ན་ཁྱེད་ འདིའི་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ།རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ།

如是安住时，若有人问："难道不是破斥那些建立不真实等吗？破斥者有时也不应当运用，就像观察乌鸦牙齿一样，这也会执著于不存在的事物。"
为此解释：在诤论中，诡辩者以不真实建立来破斥说理论者，因此建立其必要性，这是此语的意义。因为：
对说理论者，
诡辩无理而，
使之失败故。
为了保护说理论者不被诡辩者击败，为了破斥不真实建立而着手此论，这是总义。
"对缺乏支分意义的说理论者"中，此处"理"字主要表示量，故应理解为"非理"。或者，"理"字的含义是指世间共许的合理义。如是，凡说合理义者即是说理论者，这是世间共许。由于以理为对境，故称为理。就像青等对境是现量所摄，故称现量。
如是，凡说合理义者即是说理者，这是世间共许。由于该义是理的对境，故称为理。就像青等对境是现量所摄，故称现量。能以理论辩者，此处称为说理者。意思是说，若无量的言说则非说理者。
若"理"字表示现量与比量二者，即便如此，由于语境力使总称趋入别相，故此处"理"字仅表示比量而非现量，因此诤论不依现量。或者，能对合理义进行论辩者即是此处的说理者，意思是说能对合理义进行论辩。

།རིགས་པའི་སྒྲ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ནི་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉི་ག་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་འདིར་བཤད་ན་རྒྱལ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ མཐུན་པའི་རིགས་པའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་པོ།།ཡང་གི་སྒྲ་ནི་སྲིད་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བར་འོས་པ་ཡང་ཕམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་ཅན་གྱིས་ཕམ་མི་སྲིད་ན་ཡང་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཕམ་པ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྩོད་པ་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ ཏེ།ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གིས་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་ནས་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་སློབ་མ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩོད་པ་ན་ཚིག་དོར་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ནས་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཚིག་དོར་དང་ལྟག་ཆོད་བརྗོད་ན་ཚར་བཅད་པའི་གནས་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ནས་རྩོད་པ་དམན་པ་གཟུ་བོ་མ་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་རྩོད་པ་བརྗོད་པ་ནི་གཟུ་བོ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དེ་ནི་རང་གི་གཞུང་ལུགས་ཙམ་ཤ་སྟག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱལ་བར་འདོད་པས་རྩོད་པ་ལ་ཚིག་དོར་དང་ལྟག་ཆོད་ནི་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་འགའ་ཞིག་ནི་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་དང་བརྗོད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཚིག་དོར བ་དང་ལྟག་ཆོད་བརྗོད་པས་དེ་དག་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།སྒྱུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ནས་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྦེད་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་སྨོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྱུ་ཅན་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་ཤིང་བརྗོད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་ འཆབ་པ་དང་ཕྲག་དོག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ།།ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕམ་པ་ལ་འདིར་ཚར་གཅོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །ཕམ་པར་གྱུར་བ་ནི་བརླག་པར་བྱས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་དེའི་དོན་ནི་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་གང་གི་ ཕྱིར་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོ་རྣམས་དགག་པ་ནི་སུན་དབྱུང་བའོ། །དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་མི་བདེན་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དང་སྒྱུ་ཅན་དང་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དང་འབྲེལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ།

通过上述对"理"字的解释，应当同时运用于现量和比量二者。若在此处解释此义，应视为胜义。如是，说世间相顺之理义者，可确立为说理者。
"又"字表示可能之义，意思是说：应当胜利者也可能失败，即使不可能被诡辩者击败，也可能失败。
若问："所说'失败'是什么？"答："在诤论中"。即前后二方的立场，由先行的能立与能破二者，为成立自他二方观点而进行论辩。
若与梵行弟子论辩时，舍弃词饰等而欲求胜利者，若与之一起运用词饰与诡辩，则与破斥处相关。立于自方而论辩的劣者，非中立者所说的论辩，已说明为非中立者的特征，应当仅说自宗教义。
若问："这不是世间的吗？"答：欲求胜利者在论辩中使用词饰与诡辩是某些破斥处所遮止的，因此说理者与表述者无有差别。
关于"建立不真实的安立"，不真实的安立即是词饰与诡辩的表述，建立这些即是破斥处。
"诡辩者"是指：细致观察后隐藏自相续过失，诽谤他相续功德者，世间称之为诡辩者。在论典中广为人知的是覆藏与嫉妒性。
"破斥"是指：此处以"破斥"之词表示失败。失败即是被摧毁之义。"故"字的含义是：对说理者而言，由于使之破斥，所以如是。
"为破斥彼"是指：遮止诸边即是破斥。由此力故，也与不真实安立、诡辩者及破斥者相关联。

།དེ་ལ་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་ གཞག་པ་དེ་སྙེད་ཅིག་ལ་སུན་དབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚེ་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ལ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་གསལ་བར་བྱས་པ་ན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པའི་ རྣམ་པར་གཞག་པ་སུན་དབྱུང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ལ་སྒྱུ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་སུན་དབྱུང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ།།ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྒྱུ་ཅན་གྱིས་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པས་ཚར་གཅོད་པར་གྲགས་པ་དེ་ལྟར་འབྱིན་པས་གསུམ་པོ་དེ་དག་སུན་ འབྱིན་པ་ནི་དེ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ།།འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་རྣམ་པར་གནས་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཤེས་པས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་དོན་བརྩམ་པར་བྱ་བར་ བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཚིག། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་སྟེ། དེའི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་གོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་མ་ ཡིན་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་མ་ཡིན་པ་སྟེ།སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའོ། །སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བསལ་བར་བྱས་སོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་སྐྱོན་མིན་པ་ནི་སྐྱོན་མིན་པ་སྟེ། དེ་བརྗོད་པར་གྱུར་པས་ན་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པར་གྱུར་པའོ། །སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བསལ་བར་བྱས། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པོ་དག་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་པོ་རིགས་པས་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་གིས་ནི་རྒོལ་བ་ཕམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན། མི་རིགས་ཕྱིར་ན་མི་འདོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་གཉིས་པོ་དག་ལས་གཞན་དུ་དམ་བཅས་ནས་ཡོད་པར་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རིགས་པས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས སུ་མི་འདོད་དོ།།ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་སྒྲ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཏོ། །ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེའི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཏོ།

对于如是不真实安立，应当破斥。当以不真实性向他人显明不真实安立时，以理性显明差别之时，因为无有任何失败之处，故作不真实安立之破斥，诡辩者也由说理者显明破斥。
破斥者也因诡辩者作非理而闻名破斥，如是显发，对此三者的破斥即是破斥之义。
"此著作"是指：论著之义在自心圆满后安住，以"此"字之声确定了知。"著作"是指：显示当著论著之义。
若问："何为论著？"答：说"非能立支之语"等。能立支语即是能立支语，其语即是能立支语。非能立支语即是非能立支语，意为表述非能立支。或者，当其为非能立支时，非能立支语即是应当表述非能立支分，此为其义。
不说过失即是不说过失，意为遮除非过失。又非过失即是非过失，由其表述故成为不说过失，意为遮除非过失。
"二者是破斥处"是指：能立与能破二者是以理失败之处。如是，以非能立支语则能立失败，不说过失是能破失败之处。
其他者说："因不合理故不许"，是指：除上述二种破斥处外，其他如立宗后安立有等，因为非以理破斥处，故诸说理者不许为破斥处。
"又"字之声表示"因为"之义，"故"字之声表示"因此"之义。

།འདོད་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་མངོན་པར་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །སྒྲུབ་པའི་སྒྲས་ནི་རྒྱུ་དང་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ།།དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡན་ལག་གི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ འདིར་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ནི་རྒོལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ་དེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་འདིར་ཡན་ལག་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ དོན་གྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲས་ཀྱང་སྒྲའི་དོན་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འདོད་དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བརྗོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་མི་བརྗོད་པའི་ རྒོལ་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལས་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕམ་པའི་གནས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ཅི་ཞིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཁས་ལེན་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྤོབས་པ་མེད་པས་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ པས་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་དུས་སུ་སྤོབས་པ་མེད་པས་མི་སྨྲ་བར་འདུག་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བརྗོད་པ་མེད་དོ། །སྤོབས་པ་མེད་པ་ནི་འདི་མི་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མི་སྨྲ་བ་ན། དངོས་སུ་མི་བརྗོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་བརྗོད་པས་དེ་ནི་མ་གྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར།།དེ་ལྟ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་བརྗོད་པ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནི་ཕལ་པ་ཡིན་པས་མ་བརྗོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནུས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཞེ་ན། རྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི ཐབས་ཡིན་ནོ།

所谓"所欲义"，是指能立者欲求成立之所立。"成立"即成立事物之实体。"成立"一词表示因与能立之义。
"此为能立支"是指：此成立之事物的能立，在此称为支分之声。如是，能立支与作助益是同义异名。此亦是在此作为支分等。
若问："既然就能立而言是他比量之场合，如何在此事物自性为支分？"答：在他比量中，义之自性亦是支分。如是，以义令义理解，而非以声。声亦因依止声义故许为能立，而非自身有力。
"说彼"即说能立支，意为表述能立之能立。"不说彼之能立者是破斥处"是指：若能立者不说能立成立时，应说为失败处。
若问："作何事？"答：说"承许之能立者"。由于无勇气而不语故，意为因不能发声故无关联。此显示：于论辩时，因无勇气而默然，全无所说。无勇气是不说此之因，不语时，显示实际不说。
"因能立支无力故"是指：或者能立支成无力，如何因不说因故能令其不成立？如是，意为显示不说因相。此显示不说乃是次要果。
若问："如是，若说能立有力，而未得能立与果，如何彼为能立支？"答：说"三相因即是非现量之能立支"，三种因相是隐蔽义之成立方便。

།དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ རེ་ཞིག་དེ་དག་འདིར་གང་གི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་སྙམ་ན།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་གསུམ་ཁོ་ན་ལས་ལྷག་པ་ནི་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དང་མི་དམིགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་ལས་རྣམ་པ་ གཞན་དུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་མ་བརྗོད་དོ།།འདིར་ཡང་ཁྱབ་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་འདི་དག་ལ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་འདིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་སུ་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྱུར་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ངག་གོ། །གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །ཡོད པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་ཅིང་བདོག་པར་གྱུར་པའོ།།བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པའམ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ ནི་དེ་སྲིད་དུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།སྒྲ་ཡང་ཡོད་པའམ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཡོད་པའམ་སྒྲ་བྱས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདིས་ཆོས་ཅན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་འདི་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། རེས་འགའ་ཡོད་པའམ་རེས་འགའ་བྱས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་ པ་ཡིན་ནོ།།རིགས་པ་ཅན་གཞན་དག་ཡན་ལག་དག་རིམ་གྱིས་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐས་རིམ་གྱིས་ངེས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་ཡང་གོ་རིམས་ངེས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཡང་གང་སྔར་ཁྱབ་པ་བསྟན་ པ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཏེ་དེ་ནས་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如是，有"成立事物"与"成立无事物"两种因相。其中，成立事物又分为"成立差别所立"与"成立无差别所立"两种。
若思："暂且此等于此成为何者之因相？"答：因确定为无则不生故，任何超过三者之外者皆无。若问："何为三种？"答：说"自性、果及不可得"。除彼等外，以其他相状无法作用故，此处未说。
此处亦许仅此等作遍摄能立。若问："如何此三种相于此为能立？"答：说"证成所立遍摄后，成立有法具有"。当显示所立法之遍摄后，显示有法具有时，即能作为因相。
若问："如何显示遍摄？如何显示有法具有？"答：说"凡是有或所作，彼一切皆无常，如瓶等"。"如何"是示现语。"凡"因是无余声，故表一切义。"有"即存在具有。"所作"即从因缘所生，故此显示：凡是稍有或从因缘而有者，应了知皆是坏灭，如瓶，此即是彼遍摄。
"声亦有或所作故"是显示声有或声具所作性，此显示有法。于一切声应观察此义，意趣是或有时由有，或有时由所作。
其他正理派欲次第确定宣说支分，故为遮破以自宗次第确定，说"于此亦无任何次第确定"。此处亦无先显遍摄、后显宗法、其后为遍摄如是之确定。

།རྒྱུ་ནི་ཅི་ཞིག་གིས་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཞེ་ན། འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་གཉི་ག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ཡང་ཆ་ཤས་སུ་བརྗོད་ པ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།གོ་རིམས་ངེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་དང་པོར་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ནས་ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་ནས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡང་གང་དག་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཡིན་པས་འདི་ཡང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདི་དག་གིས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར བ་དགོད་པ་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པར་གྱུར་པས་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་དངོས་པོར་གྱུར་བ་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་འདིར་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཡོད་ པའམ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེར་འཇིག་པར་མ་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གང་གི་ཚེ་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མི་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དོན་བྱེད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ བཟློག་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་རིམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ནི་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རིམ་གྱིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པའི་ཁྱད་ པར་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེས་ན་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཕྱི་ནས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །འདི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་ པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་འབྲས་བུ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་བྱེད་པར་མི་འགྱུར།གང་གི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若问："何因于成就所欲义无差别？"答：因于成立所欲义二者皆无差别故。若谓："所欲义成就亦如是说为部分"，则于确定次第所作支分亦无任何差别。
彼亦先成立有法具有，后复证成遍摄，即是同时亦显示宗法后显示遍摄。例如"声是有或所作"，是显示事物宗法。"凡是如是者皆无常，如瓶等"，是说其他凡是有或所作者此亦无常，如瓶，此即显示遍摄。
若问："如何此等亦成就遍摄？"答：说"此中能立遍摄者，即是显示违害所立相违之量"。"此中"即是于安立比量时，由显示违害相违品之量故显示遍摄。
若有争论："彼亦成为事物及非刹那"，此中何说为相违？答："若一切有或所作非刹那刹那坏灭"，即当一切有或所作非刹那刹那坏灭时，因非刹那者不应次第或顿时作用，有之相为能作用，与此相违故唯成无。
凡非刹那之义，次第亦非无义，因不待俱作故。若待俱作，则诸事物应次第作用，因常性差别不可增益故。由不待俱作故，非次第作用，亦不成顿时作用。若是作用自性，则后亦应成。此作用者，于第二等刹那位何故不作果？因非刹那者不应理次第加行等。

།དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་ པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞུགས་པ་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པར་བསྟན་ཏོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། གང་ལས་དེ་དག་ཡོད་པར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཉེ་ བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་ལ་ལས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གནས་པའི་མཐར་མེད་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེས་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།ངེས་པར་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་སྨོས་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ པའི་ཡུལ་ལ་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་སྣམ་བུས་ནི་གོས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་།མི་བྱེད་པ་དང་བུམ་པ་ཡང་ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པ་དེ་དག་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་མེད་པ་བཤད་པས་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཆད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པས་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་ པ་དེའི་ཚེ།གལ་ཏེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ལྷན་ཅིག་པར་འགལ་བ་མེད་པར་ཕྱིར་ཡོད་པའམ་བྱས་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་དོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དོགས་པ་ ཡོད་ན་ཡང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན།དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཚེ་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་མཐོང་ན་ མཐོང་བ་དང་འབྲལ་བས་གཞན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ ལྡོག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འདིར་གཟུང་བར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

是故不能作用，凡是有之相者，彼彼皆从非刹那返转故，有不入于非刹那。如是，凡能作用者即显为有。若非刹那无作用，由何成有？因离一切所说功能之相为无所说。
凡于某处反复安住终无所知仅是了知，是故说为不可说。决定一切功能不可说即是所作。言"一切"者，因见瓶等境上能不能差别故，是遮遣无之义。如是，毛毯作衣等用与否，及瓶持水等用与否，仅由此说为有无。
若问："纵不显示违害量有何过失？"答：说"如是能立违背所立"。若如前说方式，仅由因违害所立相违品而显示量时，纵未见相违品，因与相违品无相违故，有或所作因于相违品常等亦生疑惑。
若问："有疑有何过失？"答：故说"于返转生疑"等。当于因从相违品返转生疑时，成不定因。然则，若于相违品不见因，以离见故能成立他无，何须其他违害量？
故说"仅由不见亦非返转"。仅由不见不能令因从相违品返转。此中应取因及遍摄不可得等能了知。

།ཅི་སྟེ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་བསྐལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བའི་དོན་རྣམས་ ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པའི་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ལོག་པས་བསྐལ་བ་དེ་དག་ལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ཡོད་ དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་ནུས་པ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་བསྐལ་བ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གང་ལས་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གནོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་མ་ཡང་། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དོན་གྱིས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ ལྷག་མའོ།།རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་པས་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། སྐད་ ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལ་སོགས་པ་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནུས་པ་མེད་པ་ལ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པ་ དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལ་སོགས་པར་སྦྱོར་བ་མེད་དོ།།མེད་པ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཡོད་པའི་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་ གང་གི་ཚེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་བརྟག་པ་ལ་ཡོད་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་མི་རྟག་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ན་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྩ་བ་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཙམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།

若问："为何不能？"答：说"远离等"。对于处所、时间、自性远离之诸境，非一切智者之见识已遮，于彼等远离境不能成立为无。何以故？说"非一切见者"等。凡超越根境者不能见，虽彼义存在，然仅由不见某义非成无，是故不以不见成立为无。唯于应见境之不见，能决定为无，于远离境则不然。
如是，仅由不见不能成立因从相违品返转，故当说违害量。其复云何？说"违害相亦"。以义返转为能了知，此为余语。
"无次第俱时关联"等者，凡于次第俱时关联无所作用者，于一切皆无功能，如兔角。此说违害随行。非刹那者不能于次第俱时等作用。此说宗法，故彼于一切无功能。凡无功能者即是无体，如是无功能遍于无，是故诸非刹那无次第俱时等关联。
不成立无，以有相因从彼返转故，说为违害量。是故，此有及所作等，当违害量观察有返转时，即定住无常。是故，凡有或所作者皆是无常，此由根本量成立遍摄。
"仅由此等"者，即成立于相违品显示违害量即是能立法之唯法随行。

།འདིས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཆོས་ཙམ་ནི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེ། འདིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རྩ་བ་ཚད་མས་མ་མཐོང་བས་ཚད་མར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་མཐོང་བ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་ རིགས་པ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་དོན་བྱེད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བའི་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གི་གཏན་ཚིགས་དང་། །ཡང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་རྩ་བ་ལ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་དོ།།འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འོན་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་གཞན་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཅན་ གྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་གཞན་གསུམ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲས་པ། མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱང་ཚད་མར་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མ་མཐོང་བ་ནི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །མ་མཐོང་བས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལོག་ པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་མ་མཐོང་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་མ་མཐོང་བས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་ཆོས་སུ་གཏོགས་པར་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འདི་འདྲ་བ་མ་མཐོང་བ་མ་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཅིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་འགལ་བའི་ཆོས་སུ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

这段藏文的直译如下：
此说明其自性因的定义是：凡能立法仅与所立法相随系。若如是，不见非为量，则此处"不见"等，如何由根本量不见而非成量？由不见及非量，因次第俱时不合理即无功能之遍摄不成立故。如是，若无次第俱时等，由不见作用故，不见量不显示遍摄。彼亦非量，是故遍摄不成立。彼复因及遍摄不成立故，当违害量不成立遍摄时，于根本亦无量成立之遍摄。
"于此亦"等者，若此亦是违害量，则应用其他违害量，尔时于彼亦应用其他违害量。尔时于彼又当说第三违害量。如是第三、第四等成无穷，此如前说。此中立宗说："非也"等。"以不见成立无"者是后说，汝亦非认为一切不见皆非量，不见成立无者未遮，彼即是见。
"以不见返转所立"等者，凡不见即能成立因于相违品无，以不见安立因与相违品为相违法故，即由违害量显示。是故此说未遮如是不见。何因能立因从相违品返转？故说"如是则因由所立无"等。当因与所立相违品成相违法由量成立时即是因。若无所立则成无，余则不然。

།གལ་ཏེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་ན་ཡང་གནོད་པར བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་འདི་གནོད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་སམ་ཚད་མ་ལས་གཞན་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་མི་ མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་གམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མ་མཐོང་བས་ཀྱང་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་ བས་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་འདིར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ལ་གནོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པའམ་སྒྲ་ཡིན་པའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་གནོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྤང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དང་ལྡན་པས་ནུས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་དང་འདི་རྣམས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྩ་བའི་ཚད་མ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་མི་དམིགས་པ་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འདིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ནུས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག ཅར་ལས་རྣམ་པ་གཞན་པ་ནི་མེད་དོ།།རྣམ་པ་གཞན་ཅིའི་ཕྱིར་མེད་ཅེ་ན། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མི་སྲིད་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་ན་གང་རིམ་གྱིས་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རིམ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རིམ་གྱིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་སྲིད་པར་ག་ལ་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་མི་སྲིད་པ་དེའི་ཚེ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ ནུས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རིམ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པས་ནུས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་བ་ལོག་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནུས་པ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ།

若于相违品有因而违害不成立，有何过失？若异此，则说"于彼此违害"等。当由违害法或量以外不见因于相违品时，则成疑惑：因是否从相违品返转？若如是，除不见能成立返转外，云何仅不见非为返转？
说"一切事物不可得"等，此中遮除由不见成立无故。一切事物不可得非为违害事物，故所说即是声义或声。意为"一切事物不可得非为违害"。为遮无穷过失故。
说"由具次第俱时于功能"等，此等当配合。根本量说明由遍摄者不可得即为违害量。若遍所摄与遍摄事物成立，则彼亦如是成立。是故即由此遍所摄与遍摄显示。次第俱时于功能为遍摄，若成功能，除次第或俱时外别无他相。
何故无他相？说"他相不可能"。除次第俱时外他相不可能，故遍摄一切相由次第俱时。如是，凡非次第者皆无次第，凡非无次第者皆为次第。如是，岂有第三聚？当第三聚不可能时，则成立次第俱时于功能遍摄。
故说"遍摄法"等，由次第与非次第遍摄功能故，若次第与非次第配合返转，则于非刹那亦功能返转。

།གང་གི་ ཚེ་ནུས་པ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་མེད་པས།རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ཁོ་ན་ནུས་པ་དེ་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལས་བཟློག་པ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་རེས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་རྩ་བའི་ཚད་མ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས་ ན་རིམ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ།གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ རིམ་གྱིས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ནུས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་རིམ་པ་དང་ཅིག་ཅར་ལས་ ལྡོག་པ་ཡིན་ན་ནུས་པ་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།།ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ།ཉེ་བར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རིགས་པས་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཡང་བཤད་ཟིན་པའི་རིགས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདོད་པའི་དོན་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་མ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དམ་བཅའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།འོན་ཏེ་དངོས་པོའི་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་དེ་ཅིས་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་སྙེད་པའི་ནུས་ པས་གསལ་བར་མི་བྱེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡང་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

以下是这段藏文的完整直译：
当功能被次第和俱时所遍摄时，由于无功能，所谓"次第和俱时"等，即是唯于有功能者，成立次第和俱时遍摄，由此相反，不合理的次第和俱时也为无功能所遍摄，因此即使有时也不会成无穷过失。如是，根本量即是由不见遍摄者而成违害量。
于违害量亦无他相，由于违害量无他相，应知次第与非次第互相排除而住为其相。凡异于次第之一切义，皆当安立为次第；凡异于非次第之一切，皆显示为次第。是故成立异相事物。由无事物异相，成立次第俱时于功能遍摄。
功能相非有，若诸非刹那从次第俱时返转，则亦从功能返转。若有功能相，则非刹那时成无穷，不由仅不见而返转。如是，自性因之配合已成立为能立支分，如所说，由理成违害量之显示，以自性因成立为能立支分。
所谓"彼无功能"等，若以已说理不成为能立支分时，当说为诤处。何故？说"所欲义未极成"等，由所欲义未成故为负处。所欲义即是宗义。
若问：所说事物功能因何故成负？说"事物功能因"等。若说为胜义功能因，则有多少功能不能显现，即有多少不能成立。此亦如作者，非仅由有性而作果。

།ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་གྱུར་ན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལྟོས་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ རེ་ཞིག་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མཚུངས་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུས་རྒྱུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུས་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།འོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་དག་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དཔེར་ན་འདི་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རྒྱུ་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་མེ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་ བ་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་མ་མཐོང་བའི་དུ་བ་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དུ་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་དེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཞན་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟ་ན་དེ་ལས་རྒྱུ་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མི་དམིགས་པས་ འབྲས་བུ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐབས་གང་གིས་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཡོད་ པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ།།མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་རྒྱུ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་འདིར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཅི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ གིས་དེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐེ་ ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

若成为能知的因，则依于知的自性而作自果，非为他。如是，首先自性因能作为能立支分。
若问：果因如何？说"果因"等。所说果因作为能立支分相同。若问：如何作？说"凡果因"等。因为承许以果成立因之义。因此，因不能与果一起成立因果事物。
若问：如何彼等如是成立？说"譬如此有则有"等。由现量了知此因生此果。如是，由现量见到火之后，即刻由现量了知先前未见之烟。由现量力决定"此是火所生之烟"，因此由现量了知有则有。
"若复异此"等，谓于任何无彼所欲因者，即使存在，亦应了知由其他因不生此果故不可得。如是，由因成为所知所得而不可得，于果亦不可得如是相。因此应了知无因则无果为不可得。
若问：以何方便？说"由成立有无之量"等。此中成立有之量为现量，成立无之量为不可得。故说"由现量与不可得"。
若因亦由现量于此作，岂唯由不可得即成立耶？说"如是果无疑"等。若由现量亦知有无，非唯不可得了知有无。尔时当成立果无疑惑。

།གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་བརྗོད་ན་ཡང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ན་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་འབའ་ཞིག་མ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་མེད་ན་ མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེའི་རྒྱུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་གཞན་ལས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དོན་མེད་པ་དེ་ནི་ཅི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཡང་ན་གཞན་མེད་པ་ལས་ཡིན། དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་དོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཅི་ཞིག་གཞན་གྱིས་དེ་ལ་ནུས་པའི་དོན་སྐྱེད་པ་མེད། དེས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བའམ། །ཡང་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་གང་མངོན པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ཅི་གཞན་གྱིས་ཡུལ་ལ་དོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་དག་ལྡོག་ན་ཡང་ལྡོག་པ་འདོད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་ལྡོག་པ་ན་ལ་ལར་ལྡོག་པ་དེའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འདོད་རྒྱལ་བར་བཏགས་ པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་འདོད་རྒྱལ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། མ་བག་མར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་མ་བག་མར་ལེན་པ་ནི་ཨ་མ་བག་མར་ལེན་པའོ། །དེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་གང་དུ་མ་བག་མར་བླངས་པས་སྐྱེ་བའོ། །མ་བག་མར་བླངས་པས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་རུ་སྐྱེས་པ་དེ་ ནི་བག་མར་ལེན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་སྐྱེས་པ་ན་ཤིང་འབྲ་གོ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་འབྲ་གོར་བརྗོད་དོ།།སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། །སོག་པོ་པར་སིག་གི་ཡུལ་དུ་མ་བག་མར་ལེན་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེར་ཡང་འབྲ་གོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་གཞན་རྣམས་སུམ་བག་མར་ ལེན་པ་མེད་ན་དེ་ལ་འབྲས་བུ་འབྲ་གོ་ཡང་མེད་དོ།།དེ་ལ་དཔེར་ན་ཡུལ་གཞན་དུ་མ་བག་མ་ལེན་པ་མེད་ན་འབྲས་བུ་འབྲ་གོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འདོད་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལ་ལར་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་འདོད་རྒྱལ་བ་ཡིན་ཏེ་སྲིད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་ནུས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ།

若问：即使不如是说，有何过失？说"若异此唯无则无"等。若不说"彼有则有"，而仅说"无则无"时，不能成立其因无疑。如是，于彼无所欲因及从他生，于彼无义者，为从无所欲因不生耶？抑或从他无耶？若问：此即怀疑他义所了知耶？说"于彼他能"等。何者他于彼无能生义？故其果不生，或因无所欲因故生。
若问：若无所欲因则不生时，何故他于境生疑？说"彼等若转亦成任运转"，谓若所欲因转时，于某处转为其果，如是亦是任运假立。
若问：云何为任运？说"母为新娘"等。母为新娘谓母作新娘。于彼生处，由母作新娘而生。配释为"由母作新娘而生"。于彼处所生者，于欲娶处生时，为除稻谷故说果为稻谷。"生"者，极为著名。于粟特波斯地方，母作新娘极为成立处亦生稻谷。于余处若无母作新娘，则于彼亦无稻谷果。譬如于余处无母作新娘则无稻谷生，此为任运。如是，于某处无所欲因则无果为任运。由成为可能故，虽无彼亦有仅是言说，故于能力生疑。

།དེའི་ཕྱིར་གང་ཁོ་ན་ཡོད་ན་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ནུས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཅིའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནུས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ སྨོས་ཏེ།སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་སྒྲུབ་པར་གྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གྲུབ་པ་ཡང་རང་ཡོད་ན་ཡོད་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པར་ གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་ན།གང་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པས་ཡོད་པར་གྱུར་པས་དེ་ ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་དེ་ལྟར་ལ་ལར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་མི་འཁྲུལ་པར་གྲུབ་པ་དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅུང་ཟད་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རང་གི་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ནི་རིགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ལ་རིགས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པས་ནུས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མི་ནུས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ ཏུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་རྟོགས་པར་སླ་བ་ཡིན་ནོ།།རྒོལ་བ་དེ་དག་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་དག་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལྟར་ནུས་པས་མི་བྱེད་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མི་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུར་མ་གྲུབ་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཇི་སྙེད་པ་བཤད་ཟིན་པའི་ རྣམ་པས་མི་ནུས་ན་དེ་སྙེད་པ་དེའི་འབྲས་བུར་མི་འགྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གང་ཡང་གང་ལ་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་གྱུར་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ཉེ་བར་གྱུར་པ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕམ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདོད་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདོད་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་རྒོལ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

因此，若问：唯由有则有之能立量所证成因果之功能，如是成就有何功德？说"如是则其功能之果成就"等。前说之能立相为何者，即成就为其果。若问：成就有何功德？说"成就亦自有则有成就"等。当其果成就时，若成为其果，于有者有果亦显示，其因为何？
说"因为因果无错乱"等。由于果若无因不生，故由自证有而能立彼有。若于某处果对因无错乱成就者，说"无错乱"等。如是虽少分果与因无错乱，然一切果对自因无错乱，此即为理所害。
于此，理为此：由于一切果皆从自因异转而有功能，如是则成为果相能立支分。若不能如是，则果相亦非说为能立支分，此易可了知。此等论敌为负处，此为彼等了知之义。
若问：若如是功能不作，有何过失？说"不能时以果不成就"。若以所说诸相不能，则彼等不成为其果。若问：若如是，于彼有何过失？说"异义"等。若于某法不成为关联自性者，虽近亦必不显示他近。
若问：如是亦成负处耶？说"所欲义不成就"等。若所欲义不成就之论敌，尔时应成破诤处。

།འདིས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་འདའ་བར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ཇི ལྟར་ཕམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན།འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་པས་དེ་མ་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་གྱུར་པས་ཡོད་པ་གོ་བར་ བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པར་བལྟའོ། །གཞན་ཡང་རྟགས་གསུམ་པོ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ནུས་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ལྷག་མའོ།།ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་དེའི་དོན་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མི་དམིགས་པར་བཤད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་མ་དམིགས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ ལག་ཏུ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུའི་རྣམ་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་གང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་མི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་དོན་ནི་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་ལོག་པས་ཀྱང་མེད་ པར་མི་འགྲུབ་སྟེ།གལ་ཏེ་འདིར་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏོ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་གཞན་བསལ་བ་ནི། རྒྱུ་དང་། དེ་མ་ཐག་པ་དང་། བདག་པོའི་རང་བཞིན་གཞན་བསལ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཚོགས་པ་ཚང་བ་སྟེ། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་རྐྱེན་གཞན་ཚང་བ་དང་དེ་གཉིས་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་སྒྲས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པ་ནི་གང་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་རང་གི་རྣམ་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ།།རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ལ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ།

若问：此中若不违背将生义之果性，如何成为负处？"承许为果相事而未显示"者，即使未违背果事，然仅以有不能令知，而是由了知为果性而能令知有，非他。如是应观察果相能立支分之能立功能。
又说"为证彼三相故，不见亦"者，能为能立支分，此为余语。若问：云何？说"能立"等。其义不见者，当于应见所知而说为不见时，即能成为不见能立支分。如是亦以显示因相不见，如何成为彼能立？
说"如是不见唯"等。由于从应见所知而不见者，即能立无事，非他。何故非他？说"非应见所知"等。若非不见所知者，虽以了知现量违返亦不能成无。
若问：此中云何为应见所知？说"于彼应见所知"等。特殊自性即由特殊境义遮余，因、等无间、增上性遮余，即彼等聚集圆满。特殊自性及余缘圆满此二，应以应见所知声说。
又显示特殊自性说"非自体显现"等。非自体性即意为"自体性非他体性"。其各别显现智之自相，即具离他事立现量显现自性，如是配释。于了知现量明显显现即是其体性，此为总摄。

།འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་རང་ཁོ་ན་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་ དེ་འདིར་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།སྤྱིའི་དོན་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་པ་ནི། དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐལ་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་ངོ་བོའོ། །དེ་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ གཞན་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སོ་སོར་སྣང་བས་དབེན་པ་ནི་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་ལྟ་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་འདོད་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྟགས་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་བསྟན་པ། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པའོ།།དཔེར་ན་གཅིག་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མི་དམིགས་པས། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་ གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་པོ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་ཀྱང་བླ་སྟེ། གང་ཡང་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། འགའ་ཞིག་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་ མི་དམིགས་པས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁས་ མི་ལེན་ན་ཉེས་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་བ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ལ་ལར་ཁས་མི་ལེན་ན་དེར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ དང་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ནོ།

此说明：由遍舍诸事物自性体性，唯自体于现量各别显现者，此处即显示为特殊自性。
为显示总义摄要，说"如是有之所见因"等。"如是"者，即非隔绝显现之体性。当其所见缘其他聚集亦离他体各别显现时，彼以自体无所见，尔时即成无之言说境。
若问：如是观察差别有何过失？说"由此无余相之因是疑惑"。若不许为应见所知，尔时由全无因相故成疑惑，故不生一向无之言说。
答曰：说"此中如是一切相"。"此中"者，即不见。如由一应见所知而不见，成为无之言说境，如是一切处亦成就能立无之言说之应见所知不见方便之周遍。
一者虽有无之言说因由，然云何知亦是一切无之因由？说"若许某无"等。若不许由某应见相之不见而有无之言说境，尔时其他如是相之不见亦不应许为无之言说境，以相等故，此为意趣。
若问：以彼等因由亦不许有，将有何过？说"若不许如是相无"。若于某处不许仅由应见相不见之因由，则应许彼处无之言说有他因由。以不相属于他因由故，此即欲说之先行。

།རྒྱུ་ཅིས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མ་དམིགས་པའི་དོན་ནི་གཅིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྐྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་ པ་དང་ཡོད་པ་ཡིན་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟར་དེ་སྙེད་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་འདྲ་བ་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པར་གྱུར་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་འདི་ འདྲ་བའི་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་ན་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་ནི་ཡོད་ཀྱང་བླ་སྟེ། གང་ཡང་འདི་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཚན་ ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན།གཞན་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པས་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་ མཚན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པ་རྒྱུ་མཚན་འདིས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། དེང་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཟློས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། དེ་ནི་ དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།ཇི་ལྟར་ཁྱེད་མངོན་པར་འདོད་པ་འདི་དེ་ལྟར་འདི་དག་ནི་འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཞེ་ན།ཐབས་གཞན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཡང་ ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པས་རྟོགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།།ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་འདིར་ཐོག་མར་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་བློ་དང་སྒྲ་དང་དོན་གྱི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བློ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་སྒྲ་ནི་བརྗོད་པའོ།

以下是完整直译：
若问：何故由应见所知而不见之义能生一向无之言说？对"如是相有"等，凡应见所知及存在者必定被见到，如是见到诸多差别。
"如是不见即无"等，谓当由应见所知而成为有者，必定说为应被见到。若说如是不见，则知为无。是故，由应见所知而不见即是无之言说因由，此为决定。
虽有彼等无之言说因由，然何以知唯此为因由？说"由无他因由故"等。无之言说唯由如前所说不见而得，更无他因由。其如何无，后当说明。
复次，别示因由："若离一切功能"等。此中由全无功能之因由成无之言说。宗派论师非今随自重复，故说"若如是"等。如汝所许，此等即是"然彼即是"等。彼离一切功能，应由如前所说不见而了知。
何故唯由如前所说？说"无他方便"等。由了知无功能更无他方便，故成了知。"若有如是了知"等，谓任何时候，应由不见了知如前所说无功能。由无功能成无之言说，故不见于此为最初因由，应说为言说之因由。
复次，近示他因由，说"若于智、声、义之作用"等。智即了知，声即言说。

།དོན་བྱེད་པ་ནི་ནུས་པ་སྟེ། གང་ལ་དེ་འཇུག་པ་ཡིན་པ། དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་འཇུག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ བཞིན་ནོ།།ཕྱོགས་ཕྱི་མ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་བློ་འཇུག་པ་དེ་ལ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། གང་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དག་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་མེད་ པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།།ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་སོ་སོར་སྣང་བས་རྣམ་པར་དབེན་པར་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་དོན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བློའི་ཡུལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བསྟན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།གང་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པ་དེ་ལ་ཡང་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གང་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ མི་འཇུག་པ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལོག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་མ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྐལ་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་དབང་པོའི་དོན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལྡོག་པ་ལས་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་བློ་འཇུག་པ་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དང་ལྡོག་པ་ལས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགག་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།བློ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བློ་དང་སྒྲ་ཙམ་ལས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་དག་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་བློའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའམ།གང་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲ་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྒྱུ་ཅིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཡང་འདས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།མ་རིག་པའི་དབང་གིས་དེ་དག་ཀྱང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དབང་གིས་ངེས་པ་འགའ་ཞིག་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་བློ་དང་སྒྲ་དག་འཇུག་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།

作用即是功能，凡其所行者，即于彼成有之言说。凡无所行者，即成无之言说，此为前说。
后说："如前所说智中显现"等。凡如前所说本性显现之现量智所行者，即成有之言说；凡应见所知不行者，即成无之言说。"如前所说智中显现"意即由非我本性各别显现而空，现量所见之义的执取。"其境"即如前所说智之境。
以比量示有之言说因由，说"非现量境"等。于现量不行者，亦由某因生智而成有之言说等。凡比量不行者，不应成无之言说，因不定故。"彼反面"即示比量之无为不定。
说"超越境"等。凡感官对象，不由现量或比量之反面而成立为无，因生疑故。如是，彼于某时智行而成立无之言说，由反面而成无之言说，非于一切处遮遣一切。
"一切智与声"等，非仅由智与声而成立为有。智与声之差别与无差别，亦不能成立事物之差别与无差别。凡智行差别相者，不于一切处成事物差别；凡行无差别相者，不成事物无差别。声亦应如是观。
何故不应成立？说"如何过去"等。由无明力，彼等亦由过去、未来等习气成熟力，见某确定言说之智与声而行。

།སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ བསྡུའོ།།སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྣ་ཚོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། གཅིག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་བསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་དོན་གྱི་བྱ་ བ་བྱེད་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དག་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་བློ་དང་སྒྲ་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་སྐད་སྟོན་པ་ ཡིན་ཏེ།དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དོན་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པར་སྣང་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་སྒྲ་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དག་ལ། དོན་གཅིག་བྱེད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ། གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་མེད་ཀྱང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོའི་བློ་དང་སྒྲ་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྣམས གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པ་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དཔེ་བསྟན་པ་ནི། རྒྱལ་ པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།རིགས་སུ་བསྐྲུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་རིགས་སུ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་འདས་པ་ལ་འཇུག་པའི་དཔེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་ཞེས་པས་གསེར་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་མདུན་དུ་འགྲོ་བ་དང་ཚད་ཆེན་པོའི་མཆོད་སྡོང་ཆུ་བོ་གངྒཱའི་ནང་དུ་གཞག་པ་དང་རྒྱལ་པོ་དུང་གིས་འདེགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་མ་འོངས་པ་འཇུག་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་པའི་རྒྱལ་པོ་དུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། འདི་སྐད་དུ་ཡང་གསུང་རབ་ལས་བསྟན་པ་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་སྤྲུལ་པ་ནི་སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་གིས་བསྟན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་རྭ་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་ཙམ་མོ། །གཟུགས་བསྟན དུ་ཡོད་པ་དང་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དུ་མའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

"等"字所摄即兔角等。由能作多种与单一义之作用，故能作多种作用与单一作用，此为语句组合。
"虽无实体，为遮遣彼义"者，即遮遣多种与单一义之作用。"以多种与单一自性实体"者，意即多种自性与单一自性，因智与声行于多种与单一自性故。
此说明：现见作多种作用之事物能作多种义，虽无多种实体，亦见多种本性之智与声，如是于作单一义之诸事物，显现为作单一义。虽无单一自性，然见单一自性实体之智与声故。
过去、未来等诸无之运行，即是无实体之能立。多种义之作用诸法，非能入于一之自性及表示无实体差别。诸义之作用入于一之自性，然非能立无实体差别，此即"智与声"之摄义。
示例即说"众敬王"等。"种姓所生"等即生成。故意为生于王种。此示过去之运行之例。
"转轮王名螺"等，如经中所说："众敬王"即前有七宝黄金，于恒河中置大供柱，将有名螺之王举起，此为未来运行之例。
"转轮王名螺"等，经中亦说众敬王化现依于他部之言。"兔角等"即仅为名言。"有色相及有障碍"等，即行于多义之作用。

།གཟུགས་སུ་བྱ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྟན་པ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོར་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ནི་འདིར་བསྟན་པས་བསྟན་དུ་ཡོད་པའོ། །རང་གི་ཡུལ་དུ་ གཞན་སྐྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པས་ན་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཡོད་པ་སྟེ།ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའོ། །བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཅིག་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ནི་སྒྲ་གཅིག་གི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ག་ལས་ཤེ་ན།བསྟན་དུ་ཡོད་པའི་སྒྲ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་དག་སྒྲ་ཐ་དད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་ཏུ་ཉེ་བར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གཅིག་ལ་ཡང་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་གང་ཁོ་ན་གཟུགས་སུ་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་དེ་དག་གི་སྒྲ་གཅིག་ཏུ་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ཉིད་གང་ཁོ་ན་ལ་འདུ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲའི་དོན་གྱིས་ འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདིའི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞད་གད་ནི། ཨེ་མའོ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེ་བར་དུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ།ཀྱེ་མ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོས་གདུངས་པའི་ཚིག་གིས་དོན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ན་དུ་བའི་སྤྱི་ཐོག་མ་ནས་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་ལ་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་རང་གི་རྗོད་པར་བྱེད་པས་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བར་འདོད་པས་ བུ་སོང་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་གང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་སྙེད་པ་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ཕྱག་བཙལ་བ་གྱིས་དང་སྒྲའི་བདག་ཉིད་རང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་འདི་ནི་ཆེས་མང་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

所谓"成为色"即是变化之义。"显现"是对眼识而言。"有"在此指可显现之有。由于在自境中对他生起起障碍作用，故称有障碍性，因有障碍故称有障碍。"瓶"是作单一作用诸法运行之例。
所说"可显现"等是一声之实境，何以知之？因说"可显现之声"。彼等于异声之行境非为义，何以知之？因说"由归于一故"。由于归于一故，是"共基"等之义。
如是，凡是色法即是可显现，而彼即由有障碍声所诠。
此处他人所说："虽取多境"等，即多境彼等声归为一，此为运行之因，因归于一义故。如是，唯于色性所归者，即于彼有可显现性与有障碍性，如是归于一之相即是声义。故声义为运行之因。"彼与"即多种。故由境之多种性即是此之声义，此为他人所思。
对此宗义论者讥笑道："咄！为苦行疲惫者"，意即被大苦行所苦之语将得义。由烟之总相始能作益，由有而作益之恩德，以自能诠欲令知义，故说："子去寻求于我等作益者亦当诠说，以彼许恩德顶礼，因声性自行故，此理最为广大。"

།འོན་ཀྱང་དེའི་འབྲེལ་པའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་འདིའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་སྙེད་པ་ཉིད་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་ཅི་དེ་ནི་སྒྲ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་གྱུར་པས་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདིས་བརྒྱུད་པས་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གལ་ཏེ་དེའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྒྲ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་སྤྱི་ལས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བརྒྱུད་པས་དུབ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལན་འགའ་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་གཅིག་གིས་ འཇུག་པའི་དོན་གྱི་ནུས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྒྲ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དུ་མ་འབྲེལ་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་དང་ གཅིག་པར་མཚུངས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ།།ཡང་འདིར་རྒྱུ་ཅི་ལས་གང་གི་དབང་གིས་འབྲེལ་པར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་དོན་དེ་རྣམས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པར་གང་ གིས་ན་ཁས་བླངས་པ་ཡིན།དེ་དག་གིས་འདིའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་དང་གཞི་མཐུན་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་དང་གཞི་མཐུན་པར་གྱུར་བ་ནི་གཟུགས་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་ཡིན་ ན་དེའི་སྒྲ་ཡང་གཞི་མཐུན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བུམ་པ་ཡང་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་རྫས་གཞན་བརྟགས་པ་དེ་དང་དེ་ནི་དགག་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་ས་དང་ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་དབྱིབས་དང་སྦྲང་ རྩི་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་བུམ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་མེད་པའི་དོན་གཞན་ཅི་ཞིག་བུམ་པར་བརྟག་པར་བྱ།གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མང་པོ་རྣམས་གཅིག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་སྨྲས་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་དོན་གཅིག་གི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་གཟུགས་དང་དབང་པོ་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་དེ་ནུས་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དོན་གྱི་བྱ་ བ་གཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

然而，"由其关联之功能差别"是指：凡此功能差别即是总体利益作用，其功能差别岂非引发一切声？若问如此获得何种功德？故说"如是由此间接"等。若非由其功能差别引发声，则由总相之外亦能作益，此时已舍弃间接疲惫。
有时他人说："由一运行之义功能实不存在"，故说"生起种种声之功能"等。因为此处不存在使种种声运行之功能。意思是：如何由多关联作益之因功能与一相等同。
复次，此处若问由何因何力而关联非能作益？故说"非能作益"等。若问：谁许彼等义能作益？彼等亦不成就此关联性，因如所说归于一义及共基故。若问：若归于一义及成为共基，则色、香、味、触归于一义时，其声亦应成为共基。
为破除某些他人所计度瓶为异法，故说"瓶"等。色等本身即能持土水等及形状、蜜、水等受用之义作单一作用，称为瓶声，除此之外何须计度其他为瓶？
某些他人所说诸多成为一义作用者亦不存在，故说"虽有多"等。诸多亦见为一义作用，如色、根、光明、作意是眼识之因，由此亦遮遣彼功能，因为作单一义作用故等。

།གལ་ཏེ་མང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་གཅིག་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དེ་དག་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་མང་པོ་རྣམས་ལ་གཅིག་གི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དགོས་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ ཏེ།དགོས་པ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དོན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དགོས་པ་གཙོ་བོར་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྒྲས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་སྒྲའི་ཕྲེང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ སོ་སོར་ནུས་པ་མེད་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་གིས་ཀྱང་ཚོགས་པའི་སྒྲ་དེའི་དོན་ཤེས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་ དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ལྷན་ཅིག་པ་ནི་དགོས་པ་གཅིག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་བཏུང་བ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་དགོས་པ་གཅིག་པ་ནི་དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་སོ་སོར་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཆགས་པ་ ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེ་དག་གིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་གཅིག་བྱེད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅིག་གིས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་ཇི་ལྟར་མང་པོ་རྣམས་ལ་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཅིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཚོགས་པའི་སྒྲ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཚིག་གཅིག་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཚོགས་པ་ལ་གཅིག་གི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་གཅིག གིས་ཅི་ཞིག་བྱེད་སྙམ་ནས།ལྷན་ཅིག་པའི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་སོ་སོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ནུས་པ་ དང་བཅས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ནི།ཤིན་ཏུ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་ཡིན་ནོ། །གཅིག་གི་ཚེ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་དང་ཚོགས་པའི་ཚིག་གཅིག་གི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་འདི་ཡང་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ། བསལ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་དག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་འདུས་པའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ།

若问：即使对诸多施设一声亦无过失，若彼等无需求，为何于诸多施设一声？故说"于无需求义不施设声"等。无需求时，世间于义不施设声。若于主要需求无功能，则应当舍弃。若于各别色等以声决定施设，则成大声鬘。
各别色等无功能之一义作用，非由事物所作。由一聚集声了知其义，故色等声成无义。论师自身显示需求说："于彼何义，或共或异"等。共者即同一需求，如色、香、味、触于水等作饮用。异别之同一需求，如色等各自于自果贪著等有何作用？
彼等显明彼等作一需求，当以一声决定施设时有何过失？若问：若如是，云何于诸多以"瓶"一词？故说义作用声显示等，为显示其一义作用功能，当决定施设聚集声时，于彼一词亦无相违。意为：于聚集是一。
思维：于聚集一有何作用？故说"共同功能"等。由共同性，彼色等作持水等义作用是一作用，非各别。彼亦如是具功能者，极生起即异体聚集故。当聚集时，聚集一词如"瓶"等无相违。
若问：此类声亦如树等声耶？答：诚然。若是观待他遮遣之类声，则于色等和合观待是和合声。

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདུས་པའི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།ཁ་ཅིག་ནི་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །རིགས་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ནི། རིགས་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་རེས་འགའ་ལྷན་ཅིག་པའི་ནུས་ པའམ།རེས་འགའ་སོ་སོར་ཡིན་ནོ། །སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པའི་ནུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི།། མང་པོའི་ཚིག་ཅན་འདི་ནི་ཤིང་ཞེས་བྱའོ། །གཅིག་གི་ནུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་ན་ནི། གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་གྱི་ཤིང་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ནི་ མཚན་ཉིད་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཁ་ཅིག་ནི་དེ་དག་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་ནི་རྒྱུའི་ངེས་པ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་རྣམས་ལ་མང་པོའི་ཚིག་དང་གཅིག་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འདོད་པས་དེའི་བསམ་པ་དེ་དག་ བཤད་དོ།།འོ་ན་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྒྲ་དང་དོན་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་པར་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བརྡས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདོད་པས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་བརྡ་བསྟན་པས་སྒྲའི་ཐ་སྙད་དུ་ཤིན་ཏུ་མངོན་ པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་འདོད་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དུ་མའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་གཅིག་གི་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་གི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། ཅི་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཅི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་ལ་སྒྲ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་སྐྱེས་བུའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ སྒྲའི་ཐ་སྙད་མ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན།གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ན་ནི། རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་དོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་འཇུག་པར་བཟོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

然而，有些是类声，如"乐"等。有些是和合声，如"生"等。有些二者皆是，如"树"等。为显示类声表述差异，故说"类声之义"等。类声即树等声。其义或为共同功能，或为各别。彼等是杂多与共同之功能，故欲说杂多功能时，此多数词即称为"树"。若欲说一功能时，则称为单数词之"树"。
若问：此是随顺造相者之意乐而作？故说"有谓彼等是决定"等。汝等如是作因决定，由欲于多数用多数词，于一数用一数词，故说彼等意乐。
若问：然则汝等如何？故说"我等施设义彼等"等。我等声义非恒相连，然由施设。于彼由意乐遍计，由施设显示而极为执著声言说。
迎遮他意之疑虑说："色等多声"等。多数色等非一声之义。由无他功能，故不成一声所诠，此为前说。
此中，宗论者说："岂不观待士夫趣入"等。岂不观待士夫意乐而于义趣入声耶？抑或士夫所求者不决定施设声言说？若是自身功能，则说"有自等起功能耶"等。当义自身容许声趣入时，应观察彼等能与不能。

། རང་ཉིད་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དོན་རང་གི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཁའི་བུ་ག་ལས་དོན་ལ་ཡོད པའི་སྒྲ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།སྐྱེས་བུ་དང་འབྲེལ་པར་བསྟན་པ་དག་བཤད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུས་དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ན་མང་པོ་ལ་ཡང་གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་བུམ་པ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ།།གཅིག་གི་མཐའ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར། དེ་དག་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཚན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་སྦྱོར་ བའི་དགོས་པ་བཤད་ནས་གཅིག་གམ་ཡང་ན་མང་པོ་རྣམས་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ན་གཅིག་གི་ཚིག་དང་སོ་སོར་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྣང་བ་ན་མང་པོ་ལ་མང་པོའི་ཚིག་དང་།གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཉེ་བར་བསགས་པ་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ ཚེ་དུས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅིག་གིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ།དེ་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པར་ཅི་གང་གིས་བརྟག་པར་བྱ། དེས་ན་ཆ་ཤས་དང་འབྲེལ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་མང་པོ་རྣམས་ལ་ གཅིག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱང་དེ་དག་དང་རྫས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་རྣམས་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་གཅིག་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། འབྲེལ་པ་སྐྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲ་ཡིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་འཛིན་པ་ལ་ དགའ་བར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་གཅིག་དང་དུ་མ་གཅིག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་སྒྲ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་མི་འདོད་ ཀྱང་འོན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་དེ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།།ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་དུ་མའི་དངོས་པོའི་དོན་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ཡང་བུམ་པ་ལས་གོས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་དོན་གྱི་ བྱ་བ་བྱེད་པ་སྲིད་པར་གྱུར་པས་སྣམ་བུ་རང་གི་ངོ་བོས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བུམ་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若问：自身等起有何过失？故说"此亦非理"等。当义以自身功能等起声时，即使士夫不欲言说，也将从口腔中发出存在于义中之声。
为说明与士夫相关者，故说"士夫于彼等近加行时"等。当士夫决定加行时，随其所欲决定加行，如于多数亦以一数词说"瓶"。
若无一数词尾所诠，彼当缘何？若彼等如是，所诠有何必要？故说"因相决定加行"等。如是说明诸声决定加行之必要后，一或多数显现为一事时用一数词，显现为各别作事时于多数用多数词。
又为显示因之积集，故说"若色等"等。由非时故，色等何时由一声共相连时，彼一依止，当由何观察？是故非由分支相连。如是，虽汝许多数与一共相连，然彼等与实亦不相连。
是故，于某处虽生一与色等共相连，由声共许故，说乐执为无。
此中他说："我等谓一相连相违"等。我等非有一与多数一共相连相违。一声虽不欲色等，然彼一切和合彼等无差别。无差别者亦与多事作用相违，如瓶不能作衣等义之作用，彼于他聚可有义之作用，毛织物以自体非能作色等，由与瓶自体之色等无差别故。

།གང་གི་ཚེ་དེ་སྐད་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཅིག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ གཅིག་བྱེད་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲ་གཅིག་གིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་སྨྲས་པ་ཟིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཡིད་ལ་འདོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་རྣམས་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ངོ་བོར་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་ཅི་སྟེ། འཛིན་པར་མི་འགྱུར། ཅི་སྟེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཅི་སྟེ་མི་འཛིན་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཅི་སྟེ་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར།དེ་དག་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་བསགས་པའི་རྒྱུ་ན་ནི་འདི་ནི་འདོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་འདོད་པར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་དག་ཐ་དད་པར་དམིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུ་རམ་གྱི་ཁ་དོག་སྨུག་པ་ཡང་རོ་མངར་བ་དང་། བ་ཤ་ཀ་ནི་སེར་བའི་ངོ་བོ་ཡང་རོ་ཁ་ བ་དང་།ག་བུར་ལ་དྲི་ཞིམ་པ་དང་། མི་གཙང་བའི་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། རས་བལ་ལ་ནི་འཇམ་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་རེག་བྱ་རྩུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཅིག་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། གཞན་གྱིས་ཡང་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ དག་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།བུམ་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བུམ་ པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཅི་སྟེ་སོ་སོར་སྣང་བར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟ་ན་འདིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མི་མཐུན་པར་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣམ་པར་ དབེན་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་དད་པར་སོ་སོར་སྣང་བར་གྱུར་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།

当如是已说明的情况之一性是无差别时，同样，为显示如何作为一，不应以一声诠说，此为前宗。
此中，有论师说"纵使"等。纵使有人心中欲想"此一切和合成为色等一体"，然而仍以现量执为相互远离之体。若彼等无差别，为何不执？为何成为舍置？
此说明：若于差别之色等，现量何故不执无差别之色等，而现量何故显现为相互远离之体？
彼等为无差别体之积集因，故说"此不应许"等。凡无差别自体之色等，彼等不应许。以一切和合之自性彼等皆被观为差别，如是，糖之褐色亦与甜味，婆叉迦之黄体亦与苦味，樟脑有香，不净有臭，棉有柔，某物有粗触，如是等，云何说色等为一？
他又说"若异于色等"等。若异于瓶与色等，有何过失？
论师说"彼现量有"等。若瓶异于色等，尔时何故不以现量显现为远离色等之别体？如是，此处许为色等之相违现量。若如是，则必定不以现量显现为远离之别体。
说"色等显现差别"等。青与黄等亦于一切处显现为差别。

།དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་ཆ་ཤས་ཀྱི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།དབང་པོ་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་སོ་སོར་སྣང་པ་ཉིད་དང་། རླུང་ཚ་བའི་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་དབང་ པོ་གཅིག་གི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ།།བསགས་པའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དངོས་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ ནི་གང་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོས་བློ་ལ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་བུམ་པ་རིན་མེད་པར་འདིར་སུ་ཞིག་འཚོང་བར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་གསལ་བ་རིན་མེད་པར་སྟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་ ཡུལ་འཚོང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་གཏམ་དང་འདི་མཚུངས་སོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ཆ་ཤས་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་སྒྲ་དང་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་དག་ཆ་ཤས་ ཡོད་པ་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ན་བློ་དང་སྒྲ་དང་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་ཤིན་ཏུ་བསལ་ཟིན་ཏོ། །མ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཡིན་ན་འགའ་ཞིག་གཡོགས་པ་དེའི་གཟུགས་ཉེ་བར་མི་མཚོན་པ་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གཞན་ཡོད་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་ཤེས་པས་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ ཁས་མ་བླངས་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ པར་འདོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།གཉིས་ཀའང་ཡོད་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར། དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡང་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་འདི་ཁས་བླངས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་དག་ལས་ གཞན་པའི་བུམ་པའི་ཆ་ཤས་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若如是，则因无部分之境差别，且因为是一根所取，故非差别显现。
说"虽无境差别"等。虽无境差别，香与味等差别各别显现，且虽为一根所取如暖风触等，仍了知为差别，是故此说已被遮除。
显示积集因，说"彼亦现量"等。彼等事物即是现量。现量性即是远离他体而以自体于心正安立。此中亦如"谁欲无价售瓶"之王语相似，即如是，非无价给予具有自体之明显，乃欲售现量境。
若如是，则若无部分，云何此差别心行于声与瓶？
说"彼等"等。当心与声差别二者近于有部分时，当知彼亦被遮。如是，若成立心、声与有，则以过去未来安立已极遮除。
说"若彼等未成论师欲成立"等。若是现量义，未见有被遮蔽者而不显其形。若有彼之他有，则为识所缘，此为意趣。如是，未许能立因而非现量所取者，应由他识了知。
若谓非如是，而是许为现量，说"非现量"等。若许为非现量，则此非量，如是全无果。若二者皆有，由何比量？彼亦无量，不应许此。是故，无异于色等之瓶之部分。

།རྣལ་མའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ན་དེ་སྲིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བློ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ གིས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྣམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།བློ་དང་སྒྲའི་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་གིས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཚེ་བློ་དང་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའི་ ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བཀག་པ་དེའི་ཚེ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་དེ་སྲིད་དུ་བློ་དང་སྒྲ་དག་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི། དོན་བྱེད་པའི་ ཞེས་སྨོས་ཏེ།ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཅིག་གིས་ཀྱང་དོན་དུ་མའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་སྡོང་བུ་སྲེག་པ་དང་འབར་བ་གཞན་སྐྱེད་པ་དང་སྣང་བ་དང་ཚ་བར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་སྲིད་དུ་གཅིག་གིས་དུ་མའི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་གི་དོན་བྱེད་པ་བསྟན་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་ཀྱང རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞན་དག་ན་རེ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མི་སྨྲའི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་ཐ་དད་པ་ ཞེས་ནི་མི་སྨྲའི་འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ནི་དོན་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ལར་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་མཐོང་ལ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ མ་ཡིན་པ་མཐོང་ལ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཐ་མི་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མའོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། དེ་ལྟར་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དོན་གཞན་གྲུབ་ཀྱང་ཆ་ཤས་གྲུབ་ པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

总结正论说"如是，乃至"等。仅由心与声等无事物故非有，此说未成。又以差别与无差别，显示如是所说之相，即事物为差别与无差别。
说"即由此故"等，心与声之无事物不成为无之言说因。当遮遣心与声为有之言说因时，即使成无，亦无成为无之言说因，此为已成。如是，乃至遮遣心与声有之言说与无之言说因。
说"作用"，唯成立有之言说，而非成立有差别与无差别之言说。何故？说"一亦多义"等。一亦能作多义之作用，如灯生知、烧薪、生余光、作明及作热。如是，乃至一能作多义。
又显示多作一义，如眼等多能生一识。是故，如是成立作用差别与无差别。
此中他人说"若"至"不说"等。汝不说仅由作用为有差别，然作用之差别是有差别。如是说"见差别即于彼作用"等。于某作用，有事物全不见，而见异于事物之非异事物，此成立有无差别，非他。此为前说。
成论师说"如是虽有异义成立"等。汝虽成立异义，然未成立部分。

།དེ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཆ་ཤས་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་འདིའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། དཔེར་ན་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདུས་བྱས་པའི་རྒྱུན་ནི་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྐྱེན་གཞན་གྱི་རྒྱུན་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་ དད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ།རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་རང་གི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པའི་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དཔེར་ན་སྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་དེ་དང་དེ་ནི་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྲ་བ་དང་རྟ་སྦངས་དང་རྩཝ་དང་ཤིང་སྲེག་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤྲ་བ་ཙམ་སྲེག་པར་ནུས་པ་དེ་ལྟར་ཆེས་འཕེལ་བ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེད་པ་ལས་ནུས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྟ་སྦངས་དང་རྩ་བ་དང་སྦུན་པ་དང་ལོ་མ ལ་སོགས་པའི་མྱུར་དུ་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་བསགས་པ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེས་པ་འབར་བའི་དུས་སུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཤིང་གི་ཚོགས་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མེ་ཇི་ལྟ་ བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་ཕུལ་དུ་འབྱུང་བ་དང་འབྲེལ་བའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་དང་དེའི་རྐྱེན་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་གང་དང་གང་སྐུད་པ་བཀལ་བའི་གནས་སྐབས་དང་།དྲུ་བུ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཞེང་དང་ཆུར་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པས་བློ་དང་སྒྲ་གཞན་ཉིད་ཐ་དད་པ་དག་ཆ་ཤས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་ནི་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཆ་ཤས་སུ་གྲུབ་པ་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་དང་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་གྲུབ་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཀལ་བ་དང་སྣལ་མ་ལས་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ནི་སྣལ་མའི་དེའི་རང་བཞིན་ དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་དེ་སྲིད་དུ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །མདུན་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་མེད་པ་ནི། དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པར་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིའི་དོན་ ནི་གོ་བར་ཟད་དོ།

若如是，无部分，则此作用无差别，如何得知？说"如缘所作"等。所作之相续，随诸异缘相续而有，则生自性差别。自性差别与关联及自作用无差别非是一。
何为譬喻？说"钻木之时"等。譬如由钻木所生之火，彼彼由缘转变，如燃草、马粪、根及木之能力差别。如是，钻木之后即能燃草，如是渐增，生灭相近，由胜能力，速变马粪、根、糠、叶等，由积聚而生，至燃烧时亦能烧诸木聚。
如是所成义之总结说"如缘"等。如火，由近缘能力殊胜相关之异果，如是经纬等亦由彼彼缘假立，生种种事物差别果之自性。
如是复由异性，色等任何纺线之位及织等位亦异，由广与长住等位所依，为遮遣心声异性差别由部分成立故，说"彼等"等。由遮遣作用差别部分成立，即遮遣心声差别成立之因相。
如是复由纺织及经纬等如是所生之心声差别，与经纬之自性相随。如是，乃至无作用时，遮遣差别与无差别言说之因。
无现前缘者，说"于彼作用成立有性言说"等，此义易解。

།དེ་དག་ཉིད་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་དེ་ནི་བདེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་འདིར་དེ་དག་གཉི་ག་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། །ལྷག་མ་བསྟན་པ་ནི། ལོག་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་བ་ལས་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོའི་ དོན་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞིག་ཡིན། འདིར་ཡང་མི་དམིགས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལ་ཡང་འདི་མི་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ནུས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་རྗེས་སུ་གྲུབ་ པ་དེའི་ཚེ་ཤིང་ངམ་སྐམ་པ་ལ་ཐུག་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་ནུས་པ་མེད་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ ནུས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་མི་དམིགས་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཅི་སྟེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།གང་སྔ་མའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པར་བཤད་པ་དང་དེའི་ནུས་པ་མི་དམིགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཕན་ཚུན་ནུས་པ་དེ་ལས་ཅིས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གིས་ དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་ནུས་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ལ་ འབའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མི་དམིགས་པ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ ཅད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལ་ལར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཁས་བླངས་པའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པ་དོན་ གཞན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་བ་ལས་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་ནི་དོན་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།

随后所说"此为真实"等。此处当说明彼二者。余者开示说"于彼颠倒"等。由所缘可知而不可得故为无，则事物之作用即不成立。何为有性言说之因？此中亦必须承许不可得，为显示此说"于彼若不许此"等。
当异能力事物随后成立时，乃至木或干，随前所说不可得。若谓如是则由无能力不可得知，故有事物为无。说"此能力"等。若由无能力事物而知不可得，则有事物虽无，何故不知不可得？如是能力相即是有性。若如是，有何过失？
说"如是复"等。前说自性不可得与其能力不可得有何差别？如是复由自性互为能力，何故不然？说"由所缘可知"等。由所缘可知而不可得能力者，即自性不可得。是故不异于前之所缘。
由无差别故，说"唯作"等。于彼唯承许无性言说者，一切处皆当由如前所说不可得而承许。若于某处以不可得为量，则于某处亦非，说"非一切处当承许"等。由所缘可知而不可得，无有性差别事物故。
若问何故于某处不当承许？说"于余处亦如是"等。若异于所许义之他义，由所缘可知而不可得为差别，则彼义亦为无性言说之境，由遍摄成立故，说"如是一切"等。

།འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལ་ལར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། །རེས་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་འགའ་ཞིག་ཡུལ་ལ་ལར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་དེ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཅི་ཡིན ཞེ་ན།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་དང་། དུས་ཐམས་ཅད་དང་། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཚེ་དོན་ཐམས་ཅད་དང་། དུས་ཐམས་ཅད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་ཀྱང་ནས་ཀྱི་ འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་འདི་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་ཀྱི་ཞིང་ལ་ནས་རྨོ་བ་དང་། ནས་ཀྱི་ཞིང་ལ་འབྲས་རྨོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དབྱར་ཆར་བབ་པའི་དུས་ན་རྨོ་བས་དགུན་གྱི་དུས་སུ་ནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བསགས་ པའི་རྒྱུ་མཐོང་བ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་འདི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཞོ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུར་འདོད་པའི་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། །དེ་བཞིན་དུ་ཁར་གཞོང་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་རྟེན་ཡིན་ལ་རྒྱ་ཤུག་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འདི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་རང་གི་ངོ་བོ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འདི་ཆུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་འདིས་རྒྱུའི་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུར གྱུར་བའི་བྱེ་བྲག་མ་ཡིན་ནོ།།མེད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་དོན་འགའ་ཞིག་ཏུ་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྒྱུའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

"某些"是广说其义。"某处"是遍摄境。"有时"是论说：若某义于某处以某相虽不可得，然彼不成为无性言说之境。
问：何故？说"一切一切时"等。以一切义、一切时、一切事物皆不返故，此如前宗。
宗论者说"若如是一切"等。当一切义、一切时、一切相为有时，一切事物于一切处一切时皆相应故。如是复，欲求稻果者不从麦相求麦果，非从此果。即于稻田不种麦，于麦田不种稻。夏季雨时耕种，非冬季时种麦。
所见积聚因如是，非此。此若分别则非，如酪等此是欲求果之乳等为果。如是钵等此是所依，枣等此是能依。此芽等生时，非此果实花等时。火以自性为能烧，此水则非。如是一切中以此了知显示因之作用。
此中亦不然者，非成果之差别。问：由无性分别有何过？说"某事物时"等。当某事物以少许相于某义某时无因分别时，一切趣无随行与返。

གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་གཞན་དོགས་པས་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་གནས་ སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།དེ་ལ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པ་དང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྡོག་པ་དེ་དང་དེས་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་དུ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ གི་ཚེ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་གནས་སྐབས་གང་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་འགྱུར།དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། གང་ཞིག་གིས་སྨྲས་པ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གདགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡུལ་འགའ་ ཞིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བྱེད་པས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་བཤད་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་ན། འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ལ་འགའ་ཞིག་བཀག་པས་དོན་གཞན འགོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ལ་དོན་སྒྲུབ་པས་འགའ་ཞིག་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དོན་གང་དམིགས་པར་གྱུར་པས་དགག་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་སྒྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་མི་དམིགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ལས་འགའ་ཞིག་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ན། འགའ་ཞིག་ མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདིར་གཞན་དག་ན་རེ་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། །གང་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

若境、时、相一切等同之时，由无差别，云何依差别而有随行与返？由他疑此，故说"若于事物无差别之位"等。于此若如是，则于某位入而于某位返，成彼彼所作之位。
宗论者说："若尔，即于一切境"等。当于一切境欲立无性言说时，于何位有入与返？彼所作之安立复是何？
若有言："岂非于一切境以无性言说而施设耶？"说"于某境"等。当以某分作用欲立无性言说时，何为因由？若问：是否无因由？说"除不可得外"等。以说不可得外无余相因，此中说"无寒触，以有火故"，此岂非不可得耶？
说"遮诠与表诠"等。于何处由遮一法而遮余义，彼即有不可得性。于何处由表义而遮一法，于彼亦以不可得为因由。复次，若由见义非是遮诠者，则不成无性，故由表余义之不可得亦非互为作用。
此中纵许不可得即是能立，若问是否可许？说"即由不可得"等。当于某处许无性言说之不可得时，应许彼于一切处为无性言说之因由。
问：何故？说"以无差别故"等。此中若由可得之所知不可得无有差别，则于某处亦不成为无性言说因由之不可得。
此中他人说"若一切量返"等。于任何处一切量皆有功能，于彼处当作无性言说。

།གང་ གི་ཕྱིར་ཚད་མ་རྒྱུ་མཚན་གྱི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚད་མ་མེད་པས་གཞལ་བྱ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། བཞད་གད་དུ་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་འདི་དག་ནི་རྟོགས་པ་བཟང་པོ་ཡིན་ན་ནི་ཅིའི་ ཕྱིར་བཞད་གད་བྱེད་ཅེ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལོག་པས་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་པ་ལྡོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐལ་བ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་ཀྱང་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་འདྲ་བའི་ཚད་མ་ལོག་པས་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།ཚད་མ་གང་ལས་དོན་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ལྡོག་པ་ཡིན་པས་དེས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་བ་ལས་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།དེ་ལྟ་ན་དེའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འགྱུར་ན་ལྡོག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མ་དམིགས་པའི་དོན་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་ཡང་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཉེ་བར་དམིགས་པས་མི་རིགས་པར་བརྟགས་པའི་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡང ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དེ་ལས་གལ་ཏེ་གཞན་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར། གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

由于量是通过因由而了知所量，因此无彼量则无其他所量。
宗论者说："极为幼稚的智慧真可笑"等。若问：若此等是善解，为何发笑？说"由比量等返"等。已说由比量返而证成无性是错误的。非当证成一切有情之现量行为无有返，因为未成立故。于远处虽自身现量返，亦不能证成无性，因为无有疑因故。
若问：何种量返能证成无性？故说"自性差别"等。由何量而作有性确定言说，即由彼量之返而证成无性言说。除可得之所知不可得的自性差别外别无他法。
若问：何故？说"于彼有自性"等。如是，凡其义即是量所遍，故由遍者量返而有所遍义返。若尔，返亦由现量与比量趣入，故定为无性耶？
说"可得之所知"等。除说由可得之所知不可得义为现量外，更无余法可得。故由比量亦有所得，是故由比量所得而观察为不合理之许有性如是者，现量亦不能遍断。
说"彼自性亦无"等。若不异于可得相者，云何不成现量？若异，则彼非是其境。

།ཡང་ཅིག་ཤོས་ནི། འོན་ཀྱང་སྔགས་དང་སྨན་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།འདིའི་སྒྱུ་མ་མཁན་མེད་ན་གང་ལས་སྔགས་དང་སྨན་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་སློབ་པ་ན་གང་གིས་འགའ་ཞིག་སྔར་མེད་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེད་པ་ཡང་མེད་ལ་སྔ་མ་འཇིག་པ་ཡང་མེད་ལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡིན་པ་དང་། གཞན་ཡང་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེག་པར་འདོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་མངོན་སུམ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་དང་ཡོད་པ་འགའ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དང་།འགའ་ཞིག་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་མངོན་ སུམ་དང་འགའ་ཞིག་ནི་ལུང་ལས་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྲིད་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱས་པའི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་འདི་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དོན་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་གཞན་དག་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཅིག་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དགག་པའམ། གལ་ཏེ་གཞན་ཞིག་རྐྱེན་དེའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། ཁྱད་པར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའམ་ཅི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་ན། བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཡིན་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་སྨོས་སོ། །དེའི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །འཇུག པ་ཡིན་ན་ཡང་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མི་རྟོགས། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡང་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་སུ་ཞིག་ཅི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རམ། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཅི་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འབྲེལ་བ་མེད་པས་འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྒྲ་མེད་པ་འདིའི་ཕྱོགས་ཀྱང་རགས་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དགོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

另一方面，说"然而无咒与药"等。此中若无幻师，从何处学习咒语与药物之事？既无能生起前所未有之事物，亦无前者灭去，且有少许间隔。
又说"非长"等，是欲触及之义，故除人之现量无缺外，其他知与有，或为现量境，或为通达，皆非如是。有些是比量境，有些是现量，有些则从教言而来。
若问：彼等一切岂不皆有可能？说"于无差别彼"等。此所作相之差别与无差别义相违。此中他人说："若无差别"等。于一者作差别遮止，或若有他缘，则彼言说成异。
宗论者说"成为彼差别之自性"等。彼差别是成为其自性，抑或是他性？若是自性，则说"非随行"等过失。彼之返差别则成遍返。若是趣入，则从前者本身而生。如是，彼如同苦乐，云何不解为异性？若如是，则具随行性即成趣入与返。
说"具随行"等。若许具随行性之差别亦成损减，如是谁能说何为趣入与返？彼等之随行亦不可知，故此非任何。或若是他性差别，尔时由无关联故，此为差别之说无声，此分亦因粗重故非近立。

།གཞན་དག་གི་འདོད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་པ། གཞན་ཡང་འདི་ ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པ་དང་། ལྡོག་པར་འདོད་ན་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་འདི་ཅི་སྟེ་ཁྱེད་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད། རྗེས་སུ་བཀག་པའི་རྒྱུ་གཞན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། གལ་ཏེ་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།སངས་རྒྱས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པས་སྨྲས་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའམ་རིགས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཡོད་པའི་ནུས་པའི་ངོ་བོའི་གནས་སྐབས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་དེའི་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་བ་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན ནོ།།འགལ་བ་ཡང་སྔར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ནི་དེའི་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་འཇིག་པ་ནི་མ་ལུས་པར་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་ཐ་དད་པ་གཞན་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ནི།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཕུལ་དུ་དབྱུང་བ་ནི་གཞན་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གནས་སྐབས་དེ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་སྨྲས་པ། གནས་སྐབས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་སྲིད་པ་ཡིན་ན་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་དྲིས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་བསྟན་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ ཚེ་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་གཅིག་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་འདི་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཆ་ཤས་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མཐོང་སྟེ།འདི་ལྟ་སྟེ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་དུའོ། །འདི་ཕན་ཚུན་དུ་གལ་ཏེ་ གནས་སྐབས་དང་ནུས་པའི་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།ཡོད་པའི་དབྱེ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ནུས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།

论述他人见解与自宗见解无别：
又说"如是某自性"等。若你也承许于某义有趣入与返，那为何不接受我等此见解？思维并非无其他遮止之因，故说"若无随行"等。佛教徒亦许无随行之生灭。
佛教徒问："何为随行"，此是请说自性。
他人答："若有之生"等，即经验到生或理则，有之功能自性之状态即是随行。
若如是，则彼亦是生？说"若有之生"等。生是先有。矛盾亦非先住，故生非彼一切生，而灭则是遍灭。
论师说"亦未见其他差别功能"，即说"若一切相"等。若功能皆无可胜出，则胜出即是安立他生灭言说之因。
关于他言说之因，说"若状态"等。彼状态即是差别，故言说成立。
论师说"彼状态"等，若有异相，因是功能状态，故问他人。
显示胜义分之过失，说"若是一"等。当功能状态为一时，云何见此一性无分成立相违，如生与不生等。"成立"即同时。此互相若状态与功能差别等。有之差别即是功能等。"状态"即是生与不生等差别，仅以少许而成异相。

།གཞན་གྱི་ལྟག་ཆོད་ཡིན་ པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗེད་ངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གནས་སྐབས་སུ་ཡོད་པ་མི་དྲན་པའོ། །འོ་ན་ནི་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་འགལ་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཁས་ བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ནས་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་གང་དག་ཐ་དད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མེད་དོ། །སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ནུས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མེད་དེ། དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ནི་མེད་དོ། །ཕ་རོལ་པོས་གཞན་ཡང་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནུས་པ་དང་གསལ་བ་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དོ། །འདི་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་ཅིག་ཅར་ཨེ་མའོ་ལན་སྐྱོན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས པ་སྨོས་ཏེ།ལན་འདི་ནི་སྐྱོན་དཀའ་ཞིང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་རབ་ཏུ་ཆགས་པར་གྱུར་པས་ཚོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ ནོ།།ཁྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་ཅག་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པའམ་མི་ལྡོག་པའམ་སྐྱེ་བའམ་མི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཅི་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནམ། ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ ནུས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་མི་དད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ལ་བརྟགས་པ་ནི་བླ་སྟེ་སེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་པ་ མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ལྡོག་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་གནས་པ་དང་། གནས་པ་མེད་པ་དེ་དང་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ ནུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ནུས་པ་དང་གསལ་བ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་དག་དཔེ་ཡིན་ནོ།

为显示他人诡辩，故说"具忘失性质"等。即不忆念状态中存在。如是则在功能状态无差别之分上，为矛盾所害。
若思此过不生，因承许他故，他人说："若无差别"等。当承许诸功能状态差别时，全无矛盾。因为生与不生等是差别义之境。
然而，于你生灭之衔接已成立。何因？说"因为自随行"等。生灭状态衔接之功能随行不存在，彼之生灭亦不存在。
对方又说："若彼等差别"等。因功能与显现互无差别，故无此过。
说"此作用功能同时啊！无过答"等。此答难以有过，且因执著自宗见解而极为贪著，故亦不知分寸。
此中何为所需？说"于无差别"等。"无差别"即说为一。"汝等"即是汝等安立有之言说，其差别因如是可见。返或不返、生或不生等，如是等与几多相系耶？有之言说如何可见？
若许功能状态无差别，则"有"是胜义，观察则上，非遣除。差别与无差别可见，说"彼等即诸事物差别"等，即返与无返。如是，凡返与生、无生、住、无住，彼彼即是差别，如乐与苦。"离彼"即住与不住等。彼即无差别相，功能状态之一性，当许功能与显现为一性时，此等即是譬喻。

།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་འདིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་སྒྲས་བཤད་ཀྱི་འདི་དག་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ན་ནུས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིས་རང་ལ་གྲགས་པའི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ མཚན་ཉིད་བསྟན་པ།ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡང་གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་གང་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་ནི་དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་འཇིམ་པའི་བདག་ ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།བུམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་སའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མེད་དོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དུ་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ནི་ཐ་དད་པས་འདིར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་ དད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེས་ན་འགའ་ཞིག་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའོ།།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། བུམ་པའི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བུམ་པ་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་སའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་ འགའ་ཙམ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་སའི་ཁྱད་པར་འགའ་ས་ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་བུམ་པ་ཞེས་གྲགས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ནས་ལས་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།ཀྱེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པས་སའི་རང་ བཞིན་ཐ་དད་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟ་ན་སའི་རང་བཞིན་ཕྱེ་མར་གནས་པ་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། མཆོད་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་། གདུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། བརྟེན་པའི་རྣམ་པའི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་ནི་སོ་སོར་ གནས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟ་ན་མ་ཚོས་པའི་ས་ལས་གཞན་པ་ནུས་པ་དང་སྨིན་པ་དང་། ཚོས་པ་ཡང་གཞན་དེའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ།

对于具有差别与无差别因由者，此处以差别与无差别之声解说，若此等不成为差别与无差别之相，有何功能？
说"若以他方式"等。若不许此等之相，则事物差别与无差别之安立将不成立。
他人显示自所共许之差别与无差别相，说"一切自性"等。当成为一切之自性时，彼即非差别。若某从某异，彼即从彼差别。
举例说"譬如瓶从泥性"等。瓶生亦皆为地性，彼亦不可从地分别。乐与苦互非有之自性，彼彼差别，故此我等亦许差别与无差别自性，因此某成相违 - 此为前说。
宗论者说"瓶之生起非泥性"等。瓶非互为地性，仅是某分。然而地之某特性，获得名为瓶之盛水等形相。如是变化后无某特性耶？
说"三界非泥性一"等。云何知三界非为泥之一性？说"因各别识显现差别"等。如是，由识之各别显现差别，应观地性差别。如是，从地性粉末状态，异相各别显现为标相、塔相、伞相、所依相之体性是异相。
如是，应许状态各别住之自性差别。如是，从未熟土异者，功能、成熟、已熟亦异，彼之作用差别与作用差别亦应观为各自性差别。

།དེ་ལྟ་ན་སའི་ཕྱེ་མ་ལས་གཞན་འབྲས་ བུའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་གཞན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདི་དག་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། གལ་ཏེ་བདེན་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ ཡང་སེམས་ཅན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ནུས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གཞན་གྱིས་དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགའ་ཞིག་པའི་རང་ བཞིན་ནི་སའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེས་ན་ཐ་མི་དད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་པ་ལས་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ ཀྱང་ཕན་ཚུན་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཅན་ནི་གང་ཡང་ཟ་བ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་དང་དེ་དག་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའང་གཞལ་བྱ་ཉིད་དང་ཡོད་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་རྟོགས་ པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེ་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པར་འདོད་དོ།།དེ་དག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་ལྷན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་དག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་དག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རོ་དང་ནུས་པ་ དང་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དུ་མ་གང་ཡིན་པ་དེར་མི་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

如是，从地之粉末异者，作果用之标相等形相之异体性作用等差别之一切地皆为差别。
他人亦作是念："此等为如是因"，而说"虽然真实"等。
复次，有情乐等相之差别性应理。若许作用差别等为差别，无差别功能，他说"虽然真实"等。即使作用等差别如是，然某分自性随顺地性，故许无差别。
论师说过失："乐等"等。乐等功德相应性、作者性、食者性等，因此彼等亦互成一过。如是，有情任何食者、作者、具德等随觉彼彼亦成过失。此乐等亦所量性、有性、所知性等随觉，因此彼等亦显为一。
如是，若尔，非乐等诸法随顺一切自性，彼彼无差别耶？说"瓶等"等。瓶等亦非随顺一切自性，彼等云何许为无差别？云何知彼等非随顺一切自性？
说"种种自性俱"等。若彼等随顺一切自性，则诸法之味、功能、成熟等功能各别显现之种种，彼等众多将不应理。俱生灭等亦成过失。

།ཉེ་བར་བསགས་པའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་ནི། བུམ་པ་དང་འཇིམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འགའ་ཞིག་བུམ་པའི་སའི་ བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་དེ།བུམ་པ་འདི་དང་ས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར། དེའི་ས་ལས་བུམ་པ་འདི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་ཐ་དད་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་སྨོས་ཏེ།རྟེན་དང་བརྟེན་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་སྙེད་དུ་འདི་དང་འདི་ནུས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པས་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་བརྟེན་པ་ནི་བརྟེན་པའོ། །གཞན་གྱིས་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་བསྟན་ པ་ནི།ནུས་པ་དང་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གང་དང་གང་གི་བདག་ཉིད་སྐྱེད་པ་དེ་དང་དེ་དག་ཐ་དད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། ནུས་པ་དང་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་རང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ འདོད་ན་དེའི་ཚེ།ནུས་པ་དང་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། རང་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཐ་མི་དད་པ་ལས་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་འདི་ལས་ཐ་མི་དད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིའི་མཚན་ཉིད་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ ནི་གཞན་གྱིས་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་དགག་པ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་ནི་གང་ཡང་ཀུན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་གང་དང་གང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་འདིར་གང་དང་གང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ དང་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་སྨས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡང་གསལ་བར་རིག་པར་བྱའོ།།ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་ གི་ངོ་བོ་དྲིས་པ།ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་གོ་སླའོ། །གཞན་གྱིས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ནི་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་པ་ལྡོག་པ་དང་ཆོས་གཞན་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་ པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ།

为说近积之因，说"瓶与泥之自性"等。某些瓶之地性亦无差别近喻，"此为瓶与地"，何以如是了知？谓"从彼地生此瓶"。若如是，无差别近喻时，应了知所依能依，故说"所依能依"等。
所依能依有多少不能了知，则不能了知此此功能。极其超越而恒常住者为所依，彼于何有，于彼依止者为能依。
他人以无差别相说自性："功能与功能自性"等。当某某自性生起，许彼彼差别时，若许功能与功能自性所生事物非自身之自性无差别，尔时，功能与功能自性当生起，非从自身，非从自性无差别。又因此自性无差别，故此相无差别。
说"彼等"等者，谓他人以此破无差别相。其详细关联即"任何遍计所起，任何转变，从彼彼"等。"任何"者，谓某者于此说从任何转变彼彼无差别，此无差别相亦当明了。
云何？说"功能自性"等。以功能自性非转变故。论师问转变自性，说"转变是何"等，此易解。他人说其自性："实物位"等。实物位中一法舍离及他法生起，说为转变之声。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས། ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་གང་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ། གཉི་ག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ཡང་འདིར་བརྒལ་ ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གནས་སྐབས་གཞན་ཡོད་ཀྱང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྫས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐ་མི་དད་པ་དེའི་ཚེ་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ལྟོས་པར་གྱུར་པ་ནི་དཔེར་ན་སྒྲའི་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་གང་མ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་ནོ།།གཞན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ན་རྫས་ལས་དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་རྫས་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་ལྡོག་པ་དང་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་གཞན་ དུ་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།གང་གི་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ནི་གནས་སྐབས་གཞན་གྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། སེམས་པ་ཅན་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བར་འདོད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་འདི་ནི་གོ་སླའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བཤད་པ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་འདི་ལ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་གི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་ མཐའ་ཡིན་ནོ།

宗论师说"何为他法"等。此中，若某法舍离与生起，则彼是否异于总实物之位？二者皆非，因无他种可能故。于他亦同此观察推度故。
若问：位有异又有何过？说"若住于彼"等。若实物之法无差别，则实物位之舍离与生起不应理。实物之法无差别者，未成立。
何因？说"彼无所待"等。若不待他之有法与法，则不依于差别。有所待者，如声之所作等，待于法之无作等舍离之位。
为显示另取之过，说"或异于实物之义"等。当法异于实物时，法之舍离与生起诸转变非成立。
何因？说"成为异义"等。若许位异之舍离与生起是位异之转变，则于有情亦应许有转变。又说"实物之法"等，此易解。
何故不成？说"因无关联"等。如是声等因相，无有任何关联。若如是，则无依所依相之关联，说"因果关联"等。除说因果相之关联外，更无他者，因关联不应理故。
若谓正是如此，说"于此亦"等。因果事于此亦不应理。何因？说"自身非彼体性"等。因为凡非某体性者即非彼因，此是汝之宗义。

།དེ་ལྟ་ན་ཞོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲགས་པ་ནི་འོ་མ་ཞོའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཞོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ལས་ཀྱང་དོན་གཞན་པའི་ཆོས་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་གཞན་ ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དོན་གཞན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གཞན་ཡང་ཆོས་གཞན་གྱི་རྫས་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཆོས་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།

如是，众所周知的酪之体性即是乳为酪之因，而具酪体性的牛粪等则非是。实物之外的异义之法，如何成为彼等因果事？若如是许，则于他者亦成因果。
若问：说"纵为异义"等。当许他亦为异法之实物时，则法将生起，应许为实物之转变。
这里我采用了更自然的表达方式来处理逻辑连接词，同时保持了原文的结构和完整语义。"如是"（དེ་ལྟ་ན）用作起始连接，"则"（ནི）用于表示推论关系，"若"（གལ་ཏེ）用于假设条件。这样的处理既保持了原文的逻辑严谨性，又使译文更容易理解。

། དེ་དག་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཡང་འདོད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་འདོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དཔེར་ན་སའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སྔ་མའི་སའི་གོང་བུའི་རྫས་ནི་རྒྱུ་བྱེད ་པ་ཡིན་ལ།

若问：我亦确实许彼等，此即是显示所许。答：说"此中亦因果"等。即便如是，譬如当地之实物安住于因果关联时，前者地团之实物即为能作因。
这里我保持了原文的逻辑结构，同时使用了自然的汉语表达。"若问"（ཞེ་ན）用于引出对方的提问，"答"用于引出回答，"即便如是"（དེ་ལྟ་ན་ཡང）表示让步转折关系，使译文既忠实又通顺。
